Grupa języków indoeuropejskich mających wspólne cechy w postaci pewnych zmian głosowych i słownictwa. Zarówno z geograficznego, jak i chronologicznego punktu widzenia, języki te dzielą się na 2 grupy, zwykle określane jako kontynentalne i wyspowe. Celtycki kontynentalny – tym terminem określa się języki, którymi mówiły ludy nazywane przez autorów klasycznych Keloit bądź galatowie; w różnych okresach na przestrzeni 1000 lat, zajmowały one obszar pomiędzy Galią i Iberią na południe a Galacją na wschód. Najwięcej informacji o kontynentalnym celtyckim dostarczają imiona własne, nazwy plemion i miejsc, zapisane przez greckich i łacińskich autorów. Inskrypcje znaleziono jedynie w Galii i północnych Włoszech; ich interpretacja wydaje się wątpliwa. Ze względu na rodzaj danych językowych, wiedza do systemu fonetycznego i małej części słownictwa. Celtycki wyspowy – termin ten odnosi się do języków celtyckich na Wyspach Brytyjskich oraz do bretońskiego. Języki wyspowe dzielą się na 2 grupy – irlandzką i brytańską. Na terenie obecnej Walii brytański przetrwał jako dominujący język aż do zeszłego wieku, teraz określa się go jako walijski.