Język należacy do półncno-zachodniej rodziny języków semickich, blisko związany z fenickim i moabickim, z którymi jest często klasyfikowany w gałęzi kananejskiej. Język hebrajski używany w Palestynie w czasach staroyżytnych, został około III wieku przed naszą erą, zastąpiony przez zachodni dialekt języka aramejskiego, nadal był jednak stosowany jako język liturgii i literatury. Odrodził się jako język mówiony w XIX i XX wieku, współcześnie jest oficjalnym językiem Izraela. W historii tego języka wyróżnia się zwykle cztery główne okresy: starohebrajski lub język hebrajski biblijny, używany do około III wieku przed naszą erą – jest to język, w którym spisano większość ksiąg Starego Testamentu; hebrajski misznaicki lub rabiniczny, język Miszny, średniowieczny język hebrajski, używany między VI a XIII wiekiem, charakteryzujący się dużą liczbą zapożyczeń z greckiego, hiszpańskiego, arabskiego i innych języków; współczesny język hebrajski, język Izraela. Badacze zgadzają się co do tego, że najstarsza postać tego języka występuje w niektórych tekstach poetyckich Starego Testamentu, szczególnie w Pieśni Debory z 5 rozdziału. Księgi Sędziów. Źródłami zapożyczeń niektórych słów, które pojawiły się najwcześniej w tamtym okresie, są inne języki kananejskie oraz akadyjski.