Język zachodniosłowiański, blisko spokrewniony ze słowackim, polskim i z językiem łużyckim, używananym we wschodnich Niemczech. Język czeski jest oficjalnym językiem Republiki Czeskiej, używanym na obszarze historycznych Czech, Moraw i południowo-zachodniej Śląska. Zapisywany jest alfabetem łacińskim. Najstarsze zabytki, w postaci pojedynczych wyrazów w tekstach staro-cerkiewno-słowiańskim, datowane są na XI wiek. Język czeski charakteryzuje się: zachowaniem opozycji samogłosek krótkich i długich, umieszczeniem akcentu na pierwszej sylabie wyrazu lub frazy przyimkowej oraz zastąpieniem pierwotnym słowiańskich samogłosek nosowych samogłoskami ustnymi. Kategoriami gramatycznymi języka współczesnego jest siedem przypadków w odmianie rzeczownika, dwie liczby, trzy osoby w odmianie czasownika, trzy czasy (teraźniejszy, przyszły oraz przeszły), dwie strony trzy tryby (orzekający, rozkazujący i warunkowy); w morfologii czasownika występuje opozycja aspektu dokonanego i niedokonanego. Istnieje kilka dialektów, lecz różnice między nimi nie są znaczne; dialekt centralny, praski, jest podstawą jednolitego języka pianego.