Język południowosłowiański pisany cyrylicą, używany w Bułgarii oraz częściowo w Grecjim Rumunii, Mołdawii i na Ukrainie. Wraz z macedońskim, z którym jest blisko spokrewniony, język bułgarski różni się znacznie od innych języków słowiańskich prawie całkowitym zanikiem odmiany rzeczownika przez przypadki oraz występowaniem pewnych konstrukcji gramatycznych, obecnych w językach bałkańskich należących do innych rodzin językowych. Np. rodzajnik określony występuje po rzeczowniku – tak jak w językach: albańskim i rumuńskim. Historia języka bułgarskiego obejmuje trzy okresy, starobułgarski X-XI wiek, średniobułgarski XII-XVI wiek oraz współczesny, od XVI wieku do teraz. Starobułgarski, język macedońskich Słowian z X i XI wieku, był pierwszym słowiańskim językiem literackim. Powstał w macedońskiej części Bułgarii po tym jak święty Klemens, uczeń misjonarzy słowiańskich. Zanik deklinacji i inne zmiany językowe, w języku bułgarskim miały miejsce w okresie średniobułgarskim, który rozpoczął się gdy Bułgarzy podporządkowali się cesarstwu bizantyjskiemu.